✿Decies✿

                   สวัสดีค่ะ  หยุดอัพไประยะหนึ่งเนื่องจากมีเรื่องยุ่ง ๆ หลายประการ  หลาย ๆ คนอาจจะเจอเรื่องที่มากระทบจิตใจบ้าง  ถ้าเหนื่อยนักก็มาพักกันก่อนดีกว่า    เป็นที่ทราบกันดีว่าสังคมประกอบไปด้วยสภาพแวดล้อม  และผู้คน  ยิ่งมากคนเท่าไหร่ ก็เป็นธรรมดาก็ต้องมากความใช่ไหมคะ    ดังนั้นไม่แปลกที่หลาย ๆ คนอาจจะเจอเรื่องราวที่ทำให้เกิดความรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจต่าง ๆ กันไป   บางครั้งอาจจะคิดว่าทำไมเธอไม่เป็นอย่างโน้น  คนนั้นไม่เป็นอย่างนี้  ฉันคิดว่ามันเป็นการคิดที่ไม่ได้ก่อให้เกิดการแก้ไขไปในทางที่ดี  ดั่งตำราใจเป็นนายกายเป็นบ่าว   (แหม สงสัยอายุมากขึ้นเลยเริ่มปลงแล้วนะคะเนี่ย  อิอิ)     วันนี้ไปเจอบทความที่ตัวเองอ่านแล้วรู้สึกว่าชอบ     สามารถนำมาเป็นแนวทางในการอยู่ร่วมกับผู้อื่นในสังคมได้ดีทีเดียวค่ะ  ก็เลยอยากจะขออนุญาตนำมาให้เพื่อน ๆ ได้อ่านกัน  หวังว่าจะเป็นประโยชน์บ้างไม่มากก็น้อย   ที่มาของบทความนี้ขอขอบคุณเว๊ปไซด์   budpage   ไว้ ณ ที่นี้   มาอ่านกันเลยนะคะ

ของดีที่ไม่มีใครอยากขอ

                                “ขอ” เป็นกิริยาที่หลายคนถนัดนัก เพราะไม่ต้องลงทุนลงแรงอะไรมาก เรามักจะขอเพราะอยากได้ และสิ่งที่เราอยากได้นั้น เพียงแค่นึกถึงก็เป็นสุขแล้ว เรารู้จักเอ่ยปากขอตั้งแต่ยังเล็ก เริ่มด้วยขอจากพ่อและแม่ ต่อมาก็ขอจากครู โตขึ้นก็ยังขอ แต่อาจเปลี่ยนจากขอเงินหรือขอคะแนน มาเป็นขอความรักแทน แต่ถึงจะได้มาสมใจ ก็ยังมิวายที่จะขอต่อไป   
                          ใคร ๆ ก็ชอบขอ แต่มีอย่างหนึ่งที่เราไม่ค่อยอยากขอเท่าไหร่ นั่นคือ “ขอโทษ” ขอโทษเป็นคำที่กว่าจะหลุดปากแต่ละครั้ง ช่างยากเย็นเสียเหลือเกิน โดยเฉพาะกับคนที่ไม่ใช่เจ้านายหรือมีอำนาจให้คุณให้โทษกับเรา ยิ่งกับเพื่อน ลูกน้อง ลูกศิษย์ หรือลูกของเราเองด้วยแล้ว การขอโทษเท่ากับเป็นการเสียหน้าอย่างแรง      แต่เคยสังเกตไหมว่า ยิ่งเห็นแก่หน้าของตัวเองมากเท่าไหร่ หน้าก็จะบางลงเรื่อย ๆ ขณะที่ใจกลับแข็งกระด้างมากขึ้น จนแม้แต่จะขอโทษพ่อแม่ ก็กลายเป็นเรื่องยากอย่างยิ่ง เพราะกลัวหน้าจะระคาย ยิ่งกว่าที่จะนึกถึงความรู้สึกของท่าน เวลามีปากเสียงกับท่าน แล้วเผลอพูดหรือแสดงอากัปกิริยาที่ไม่เหมาะสมออกมา มีกี่ครั้งที่เราเอ่ยปากขอโทษท่าน แม้จะรู้ตัวว่าผิดก็ตาม แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะทำเช่นนั้น

                        ขออะไรก็ไม่ยากเท่าขอโทษ   ให้อะไรก็ไม่ยากเท่าให้อภัย   แต่ถ้าเราไม่รู้จักขอโทษและให้อภัย  ชีวิตจะมีความสุขได้อย่างไร   จริงไหมคะ   แต่ฉันว่าอย่างหนึ่งที่สำคัญ คือ  พยายามไม่โกรธจะดีกว่า    แต่ถ้าโกรธไปแล้วทำไงคะ ??   ไม่เป็นไรค่ะไม่ต้องรอให้เขามาขอโทษ    ให้ลอง ฝึกที่ตัวเองเองก่อน คือ ให้อภัย   จิตใจดีก็จะมีเพื่อนเยอะเองค่ะ   วันนี้ลาไปก่อนนะคะไว้เจอกันใหม่ค่ะ  สวัสดีค่ะ

ค้างคาวกินกล้วย/เพลงบรรเลง (อ.จักรพันธ์ โปษยกฤต)